bookreview : เด็ก 200 ปี

เมื่อถึงฤดูหนาว สายลมทางตอนเหนือลอยเอื่อยๆ ระชวยผ่านใบหน้า
หากตื่นแต่เช้าจะพบเห็นสภาพของเมืองถูกห่มคลุมด้วยหมอกเย็น
เป็นหมอกเย็นแลฝุ่นควันคละกันไป

พ้นจากม่านเมืองไปไกลสุดไกล

ไกลเสียจนไม่เห็นไฟแดงและป้ายโฆษณา ข้าพเจ้าเห็นตัวเองนอนหนุนตักแม่แก่(ยาย) ลมไล้ใบหน้าแผ่วเบา กลิ่นหอมจางๆ ของซุ้มเล็บมือนางใต้ต้นหูกวาง กลิ่นนั้นคละไปกับกลิ่นของหมากและพลูสดตลับใส่ปูนแดงที่นิ่งสงบในตะกร้าตอกสาน เสียงสับไม้ของกี่สานเสื่อกกดังแว่วมา ใต้เรือนหลังถัดไปไม่ไกลนัก เสียงหมูครางในคอดัง อึดๆ

แม่แก่ชอบเล่าเรื่องราวในอดีต แกมักเล่าว่าตัวไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ แต่ที่จากบ้านเกิดมาเพราะทวด (พ่อของตา) เดินทางไปขอมาแต่งกับลูกชาย (คุณตา) เรื่องราวความรักคล้ายละครทีวีสุขเศร้าคละกันไป แม้แต่เรื่องราวของต้นไม้ที่อาศัยเงาหลบนอนก็มีความเป็นมา คนชรามักชอบเล่าเรื่องราวหนหลัง ข้าพเจ้าเองก็ชอบฟังเรื่องราวนั้นๆ มันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองมี “ราก”

เราทุกคนล้วนมี “ราก” ไม่ว่ารากนั้นจะเป็นรากเส้นใหญ่รากเส้นเล็กหรือรากฝอยจนแทบมองไม่เห็นและนึกไม่ออกในสังคม แต่ก็นับว่าเป็นราก

ภาพของหญิงชรานั่งอยู่ใต้ซุ้มเล็บมือนางถัดจากเรือนไม้และเรื่องเล่าทำให้ข้าพเจ้านึกถึงหนังสือเล่มหนึ่ง

เรื่อง : เด็ก ๒๐๐ ปี
เขียนโดย : เค็นซาบุโร โอเอะ
แปลโดย : มณฑา พิมพ์ทอง
สำนักพิมพ์ : ผีเสื้อ
พิมพ์ครั้งแรก : กรกฏาคม ๒๕๕๐
๒๙๕หน้า : ๑๙๗ บาท

หยุดเรียนภาคฤดูร้อนแล้วทุกคนจะไปใหนกัน??

หากเป็นครอบครัวที่อยู่อาศัยเติบโตในเมือง เด็กๆ ก็คงไม่พ้นต้องเรียนพิเศษเสริมความรู้ ครั้งเมื่อพ่อแม่มีวันหยุดก็คงพาไปเที่ยวห้างฯ หรือไกลหน่อยก็ทะเลหัวหินบางแสนประมาณนั้น

หนังสือเรื่อง “เด็ก ๒๐๐ ปี” ที่กำลังจะเอ่ยถึงนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตน้อยๆ สามชีวิต เรียกพวกเขาว่า “สามพี่น้อง” สามพี่น้องประกอบด้วยพี่ชายคนโตชื่อ มากิ(เด็กพิเศษ) น้องสาวคนรองชื่อ อาการิ และน้องคนเล็กที่น่ารักชื่อ ซากุ

เมื่อปิดเรียนภาคฤดูร้อนพี่น้องทั้งสามได้กลับมาที่บ้านกลางป่า บ้านซึ่งเคยเป็นที่อาศัยของคุณย่า และตำนานของโพรงต้น “ซูดาจิอิ” พันปี ซึ่งคุณพ่อเล่าว่า

Read more of this post

Advertisements

แลกกันอ่าน : มาทิลดา นักอ่านสุดวิเศษ

มาทิลดา นักอ่านสุดวิเศษ:เรื่องนี้ผู้เขียนวางแผนนานกว่า 20 ปี
โรอัลด์ ดาห์ล : เขียน
สาลินี คำฉันท์ : แปล

“ฉลอง 18 ปีสำหรับวรรณกรรมเยาวชนเรื่องเยี่ยม” หน้าในแผ่นแรกโปรยหัวไว้เสียน่าตื่นเต้น หากแต่เมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จวบจนหน้าสุดท้าย ข้าพเจ้าไม่แน่ในว่า โรอัลด์ ต้องการเขียนเรื่องนี้ให้เด็กหรือผู้ใหญ่อ่านกันแน่ อ่อ!แน่นอนที่ลืมไม่ได้คือแวบแรกที่ข้าพเจ้าเห็นหนังสือเล่มนี้ มันถูกห่อหุ่มด้วยพลาสติกใส ติดป้ายกากบาทสีแดงสดเขียนตัวหนังสือประมาณว่า เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ต้องให้ผู้ปกครองดูแลขณะอ่านหรืออ่านไปด้วยนี่ละ อันนี้จำไม่ได้ขอรับ เพราะไม่ได้เก็บไอ้ป้ายที่ว่าไว้ ไม่แน่ใจว่าเป็นการสร้างแรงจุงใจให้สนใจหนังสือ หรือเป็นการเตือนภัยให้ระแวดระวังหนังสือจริงๆ อ่า… ไม่รู้แหะเอาเป็นว่าเรามาทำความรู้จักกับ มาทิลดา สาวน้อยนักอ่านคนนี้ดีกว่า…

(อ่านต่อ…)

แลกกันอ่าน : เทวดาที่โหล่

เทวดาที่โหล่ : นิยายอบอุ่นอ่อนโยนที่ส่งเสริมให้เด็กตระหนักถึงคุณค่าของ”ความพยายาม”
โอคะดะ จุน / เขียน
ปริวัณย์ เยี่ยมแสนสุข / แปล

-๑-

“เทวดาที่โหล่”อ่า..แค่ชื่อก็โดนแล้วขอรับนี่ยังไม่ทันได้พลิกเปิดดูเนื้อเรื่องข้างในเลย ข้าพเจ้าก็ไล่ตาไปที่ปกหลังอย่างเป็นธรรมเนียมส่วนตัวของการเลือกหาหนังสือของข้าพเจ้าไปเสียแล้ว

สามบรรทัดสุดท้ายของปกหลัง

“แต่การพยายามจะเป็นที่โหล่นั่นดีแน่หรือ…?”
“และความพยายามจะเป็นที่หนึ่งละ…ดีรึปล่า?”

(อ้าวไหนบอกสามบรรทัด?)

หนังสือที่น่าสนใจมีอย่างหนึ่งที่คล้ายกันคือ “ทำให้เกิดความสงสัย” อะหะ ใช่แล้วขอรับคำโปรยมีผลเหลือเกินสำหรับเป็นสิ่งโน้มน้าวนิ้วมือให้กรีดหน้าต่อไปต่อไปและต่อๆ จนจบหน้า

(อ่านต่อ…)