บางสิ่ง : ว่างเปล่านิ่งงัน

53-11-01

เวลาทำงานเหนื่อยๆก็มักจะพักด้วยการเอนหลังลงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองประสานท้ายทอยมองขึ้นไปข้างบนเพดาน

เห็นเป็นผืนฝ้าเพดานสีขาว เห็นดวงไฟสว่างราวกับแสงดวงอาทิตย์ ไม่ร้อนมากแต่มองนานๆ แล้วปวดตา บางสิ่งบางอย่าง – แม้เป็นแสงสว่างก็ยังต้องหลบสายตา ไม่สามารถจ้องมองได้โดยตรง อาศัยเพียงแสงสว่างของมันทำงานเท่านั้น

ถ้าความสว่างคือประโยชน์ ความมืดตรงข้ามกับความสว่างกลับกลายเป็นไร้ประโยชน์อย่างงั้นหรือ

เปล่าเลย  ยามเราต้องการพักผ่อน บางทีความมืดช่วยให้เราได้พักอย่างเต็มที่ ทุกทีที่หลับตา เหมือนกับว่าได้คืนสู่ครรภ์ของมารดา บางครั้งราวกับว่ากำลังลอยท่องไปในห้วงของท้องทะเลสีดำสนิท

ว่างเปล่านิ่งงัน ไร้คลื่นลมโถมใส่  สดับได้ยินเสียงสะเทือนสั่นอันเกิดขึ้นภายใน ตนเอง หัวใจเต้น ลมหายใจเคลื่อน มีความเย็น มีความอบอุ่น สองอย่างหมุนเวียนกันไป เกิดขึ้นแล้วดับลง ครั้งแล้วครั้งเล่า

เอาขาเหยียดไปจนชนเข้ากับผนัง ยืดมือทั้งสองไปจนสุดแขน ปวดแปลบไปทั้งกายา ว่าแล้วเป่าลมหายใจออกทางปาก คืนสู่ม่านเมืองแห่งแสงสว่าง  แหงนมองขึ้นไปข้างบน

ฝ้าเพดานยังคงสีขาวเหมือนเดิม ชีวิตเกิดอีกครั้ง…