บางสิ่ง : ว่างเปล่านิ่งงัน

53-11-01

เวลาทำงานเหนื่อยๆก็มักจะพักด้วยการเอนหลังลงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองประสานท้ายทอยมองขึ้นไปข้างบนเพดาน

เห็นเป็นผืนฝ้าเพดานสีขาว เห็นดวงไฟสว่างราวกับแสงดวงอาทิตย์ ไม่ร้อนมากแต่มองนานๆ แล้วปวดตา บางสิ่งบางอย่าง – แม้เป็นแสงสว่างก็ยังต้องหลบสายตา ไม่สามารถจ้องมองได้โดยตรง อาศัยเพียงแสงสว่างของมันทำงานเท่านั้น

ถ้าความสว่างคือประโยชน์ ความมืดตรงข้ามกับความสว่างกลับกลายเป็นไร้ประโยชน์อย่างงั้นหรือ

เปล่าเลย  ยามเราต้องการพักผ่อน บางทีความมืดช่วยให้เราได้พักอย่างเต็มที่ ทุกทีที่หลับตา เหมือนกับว่าได้คืนสู่ครรภ์ของมารดา บางครั้งราวกับว่ากำลังลอยท่องไปในห้วงของท้องทะเลสีดำสนิท

ว่างเปล่านิ่งงัน ไร้คลื่นลมโถมใส่  สดับได้ยินเสียงสะเทือนสั่นอันเกิดขึ้นภายใน ตนเอง หัวใจเต้น ลมหายใจเคลื่อน มีความเย็น มีความอบอุ่น สองอย่างหมุนเวียนกันไป เกิดขึ้นแล้วดับลง ครั้งแล้วครั้งเล่า

เอาขาเหยียดไปจนชนเข้ากับผนัง ยืดมือทั้งสองไปจนสุดแขน ปวดแปลบไปทั้งกายา ว่าแล้วเป่าลมหายใจออกทางปาก คืนสู่ม่านเมืองแห่งแสงสว่าง  แหงนมองขึ้นไปข้างบน

ฝ้าเพดานยังคงสีขาวเหมือนเดิม ชีวิตเกิดอีกครั้ง…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: