โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล : ริชาร์ด บาก

 

P1010413

โจนาทานคือชื่อของนกนางนวล

    นกนางนวลตัวหนึ่งซึ่งไม่ใคร่คิดที่จะขยับปีกโบยบินไปในท้องฟ้าด้วยท่วงท่าธรรมดาสามัญ นกนางนวลตัวหนึ่งซึ่งมองเห็นว่า  ชีวิตที่ดำเนินไปในท้องฟ้านั้นมีอะไรให้ทำมากมายเกินกว่าแค่การหากิน และ การโบยบินในท่วงท่าที่เหมือนกัน

    อ่านเรื่องราวการฝึกบินของนกนางนวลตัวนี้จบแล้ว ข้าพเจ้าหยิบคว้าบางอย่างจากใต้ลมปีกอักษรออกมาสอบถามตนเองอย่างเงียบงัน

    ทำไม?

    "ทำไมล่ะจอน ทำไม" แม่ของเขาถาม "ทำไมการทำตัวเหมือนนกตัวอื่นๆ ถึงได้ยากเย็นนัก ทำไมลูกถึงไม่ปล่อยให้เรื่องบินต่ำให้นกกระทุงกรือนกอัลบาทรอสล่ะ ทำไมลูกไม่กินอะไรซะบ้าง จอน ลูกน่ะผอมจนเหลือแต่กระดูกกับขนแล้วนะ

    "ผมไม่ห่วงว่าจะเหลือแต่กระดูกกับขนหรอกครับ ทั้งหมดที่ผมอยากรู้คือผมทำอะไรได้บ้าง เวลาอยู่ในอากาศ เท่านั้นเองครับ ผมแค่อยากรู้เท่านั้น"

    "ฟังนี่ โจนาทาน" พ่อของเขาพูดอย่างไม่ดุดันนัก "อีกไม่นานก็ถึงฤดูหนาวแล้ว เรือหาปลาจะเหลือไม่กี่ลำ แล้วพวกปลาผิวน้ำก็จะว่ายลงน้ำลึก ถ้าลูกจะต้องเรียนรู้ ก็เรียนรู้เรื่องอาหารและวิธีหาอาหารซิ ไอ้เรื่องบินก็ดีอยู่หรอก แต่มันไม่อิ่มท้อง อย่าลืมเหตุผลที่ลูกบินก็คือเพื่อกิน"

    โจนาทานพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง

    ข้าพเจ้าก็พยักหน้าเชื่อฟังคุณพ่อนางนวลเช่นกัน แม้ว่าความอยากรู้นั้นคือสิ่งหนึ่งซึ่งมีติดตัวคนเรามานับตั้งแต่กำเนิด แต่หน้าที่ก็มีส่วนพันผูก ถูกร้อยรัดตามมาด้วยเช่นกัน

    พื้นฐานความเป็นคนจึงมิพ้นต้องทำหน้าที่ตนให้แล้วสิ้นเสียก่อน เหมือนกับคนเราต้องกินข้าวปลาอาหารประทังชีวิต ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพ หายใจเข้าออกรับอากาศเพื่อต่ออายุการใช้งานอวัยวะภายในร่างกาย

    เราไม่อาจวางหน้าที่ แล้วหยิบเอาความอยากรู้มาพิจารณาได้เพียงอย่างเดียว โจนาทานน้อยรับคำนางนวลบิดาอย่างว่าง่าย เรียนรู้การบินและกิน อย่างนางนวลทั่วไป และสุดท้ายความอยากรู้ก็กลับมาเรียกร้องบอกกล่าวกับโจนาทานอีกครั้ง

    ความมืด! เสียงก้องดังเตือนขึ้น นางนวลไม่บินในความมืด!

    โจนาทานไม่สนใจฟัง ช่างสวยดี เขานึกในใจ พระจันทร์และแสงไฟสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับอยู่บนผิวน้ำ ส่องแสงเล็กๆบอกทางตลอดคืน และทุกอย่างช่างเงียบสงบและหยุดนิ่ง…

    ลงมาซะ! นางนวลไม่บินในความมืด! ถ้าเธอถูกสร้างให้บินในความมืด เธอต้องมีตาของนกฮูก! ต้องมีความรู้เรื่องบินมากๆอยู่ในหัว ต้องมีปีกสั้นของเหยี่ยว!

    นางนวลโจนาทานลิฟวิงสตันอยู่ที่นั่นกลางค่ำคืน สูงร้อยฟุตกลางอากาศ เขากระพริบตา ความเจ็บปวด คำมั่นสัญญาพลันหายวับ

    ปีกสั้น ปีกสั้นของเหยี่ยว!

    นั่นคือคำตอบ ! ฉันมันโง่! แค่ต้องมีปีกสั้นๆ แค่ต้องพับปีกส่วนใหญ่ไว้ แล้วบินโดยใช้แค่ปลายปีก!

    ปีกสั้น!

P1010416

นางนวลโจนาทานค้นพบคำตอบในหนึ่งบทเรียนว่า แท้จริงแล้ว เราไม่จำเป็นต้องมีพร้อมเหมือนใครอื่น เพียงเราสามารถค้นคิดพลิกแพลงจากสิ่งที่เรามี แม้แตกต่างในรูปร่างหน้าตาแต่ผลลัพธ์ย่อมเหมือนกัน

    นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของอีกหลายบทเรียนต่อจากนั้น โจนาทานน้อยออกจากฝูงนางนวล และเดินทางเพียงเดียวดาย ก่อนจะพบเจอนางนวลสายพันธุ์ความคิดเดียวกันอีกหลายตัว

    เหมือนได้พบเจอโลกใบใหม่จากโลกใบเดิม นั่นเองได้เพิ่มความมั่นใจให้นางนวลโจนาทานยิ่งขึ้นว่า นางนวลที่คิดแบบเขา ไม่ได้มีตัวเดียว

    พวกเขาบินกอดเกี่ยวไปเป็นกลุ่ม ไปยังที่ซึ่งมีผู้อาวุโสแห่งการบินคอยชี้นำ ราวกับเป็นการฝึกฝนวรยุทธ์ในการบิน คล้ายประหนึ่งการออกบวชเพื่อค้นหาแก่นแท้ของการบิน

    "ร่างกายของเจ้าทั้งหมด ตั้งแต่ปลายปีกหนึ่งไปสุดอีกปลายปีกหนึ่ง"

    โจนาทานมักพูดขึ้นในบางเวลา

    "ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากความคิดของเจ้าเอง ซึ่งอยู่ในรูปที่เจ้ามองเห็นได้ เมื่อเจ้าตัดโซ่ตรวนแห่งความคิดออกไป ก็จะตัดโซ่ตรวนแห่งร่างกายออกไปด้วยเช่นกัน"

    ‘ข้อจำกัด’ จริงหรือไม่ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นจากความคิด ข้อนี้ข้าพเจ้าจำเป็นต้องระวังความคิดของตนเองให้ดี ด้วยเพราะคำว่า ‘ข้อจำกัด’ นั้น ย่อมมีทั้งสิ่งที่แท้ และสิ่งที่เทียม

    สิ่งที่แท้คืออะไร? คือขีดจำกัดทางกายภาพจริงหรือไม่ สิ่งเทียมคืออะไร? คือข้อผูกมัดที่ความนึกคิดของเราสร้างขึ้นมา ปรุงแต่งขึ้นด้วยอุปทานต่างๆ นานา

    โจนาทานลิฟวิงตัน ค่อยๆ ไต่ระดับการบินขึ้นทีละขั้น ทีละความสูงต่อฟุตนั้น เขาได้เรียนรู้นับตั้งแต่การบินไปในโลกภายนอก และ การเดินทางท่องไปในโลกภายใน

    ใช้ความ ‘เข้าใจ’ มิใช่ ‘ความศรัทธา’ นั่นเป็นสิ่งที่ ‘เจียง’ นางนวลอาวุโสได้บอกกล่าวในเรื่องของการบิน แต่สิ่งหนึ่งที่เจียงได้สอนให้กับโจนาทานในภายหลังจากที่เรื่องการบินของเขาเข้าขั้นสมบูรณ์แบบคือ..

    "เราเริ่มฝึกเรื่องกาลเวลากันได้เลยนะ ถ้าเจ้าต้องการ" เจียงเอ่ยขึ้น

    "เมื่อใดที่เจ้าบินไปสู่อดีตและอนาคตได้ เจ้าจะพร้อมสำหรับการเรียนรู้ที่ยากที่สุด ทรงพลังที่สุด และ สนุกที่สุด เจ้าจะพร้อมสำหรับการบินที่สูงขึ้นไปอีก และได้เรียนรู้ความหมายของความเมตตา และ ความรัก"

P1010414

    เหนือยิ่งกว่าความสมบูรณ์แบบคือความเมตตา และ ความรัก

    มองดูอย่างผิวเผินแล้ว โจนาทานลิฟวิงตันอาจเป็นเพียงเรื่องราวของนกนางนวลตัวหนึ่ง และอีกหลายตัวที่ต้องการข้ามขีดจำกัดของตนเองในเรื่องการบิน ซึ่งดูเหมือนเป็นเรื่องราวต้นแบบของความกระหายอยากความสมบูรณ์แบบ

    เพียงแต่คำพูดของเจียงเพียงไม่กี่บรรทัดนี้ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า หนังสือเล่มนี้มีอะไรที่น่าค้นหาครุ่นคิดมากไปกว่านั้น

    นั่นทำให้ข้าพเจ้านึกถึงเรื่องราวการกินข้าว แม้จะเป็นเรื่องราวปกติสามัญที่เราท่านล้วนปฏิบัติตามกันมาโดยไม่ต้องมีกลวิธีอะไรสลับซับซ้อน

    แต่เราเองเคยตรองดูหรือไม่ว่า เราเคี้ยวข้าวได้ละเอียดเพียงใด เราอาจเพียงแค่ตักข้าวเข้าปากแล้วพอรู้รสของกับข้าวที่ผสมปนมาด้วยกัน แต่จริงหรือไม่ว่า นานเหลือเกินที่เราลืมไปแล้วว่า ข้าว มีรสอย่างไร

    เรื่องราวการฝึกบินของโจนาทานทำให้ข้าพเจ้าคิดได้ว่า… เวลากินข้าว

 

    ควรเคี้ยวข้าวให้ละเอียด จึงรู้รสหวาน..

 P1010420

P1010412

โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล
ริชาร์ด บาก – เขียน
รัสเซลล์ มันสัน – ภาพประกอบ
นิรุบล สิริมงคล – แปล และ เรียบเรียง

One Response to โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล : ริชาร์ด บาก

  1. Piyamon Kasemwananimit พูดว่า:

    ‘เข้าใจ’ มิใช่ ‘ความศรัทธา’

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: