โทรทัศน์ : ซะห์นูน อะหมัด

 

tv โทรทัศน์ : ซะห์นูน อะหมัด
แปลโดย : อับดูล ราซัค

ผมหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเล่าก็เพราะว่า น่าจะเข้าข่ายวัตถุอันตรายชนิดหนึ่งซึ่งควรระบุไว้ในประกาศเหมือนกัน เป็นวัตถุอันตรายที่อ่านแล้วได้ประโยชน์ต่อความคิดทีเดียวเชียว

โทรทัศน์ เป็นวรรณกรรมเรื่องสั้นขนาดยาว มีเนื้อหาเกี่ยวกับแนววิถีชีวิตของคนมุสลิมในชนบทของประเทศมาเลเซีย ที่กำลังถูกคุกคามความสงบโดยความเจริญทางเทคโนโลยีและวัฒนธรรมตะวันตก เป็นภาพเหตุการณ์ในครอบครับเล็กๆครอบครัวหนึ่งซึ่งส่งลูกสาวคนโตไปทำงานในเมือง เป็นสาวโรงงานทำสกรู

อะไรดูดีขึ้นเพราะมีเงินส่งกลับมาบ้าน มีของใช้เสื้อผ้าวาบหวิวจากเมืองที่เรียกว่าเจริญ หลายอย่างขัดกับวิถีคิดของชุมชนที่พวกเขาอาศัยอยู่ คำตอบง่ายๆที่ลูกสาวใช้โต้แย้งความเห็นของชาวบ้านคือ พวกเขาอยู่แต่ที่นี่ อยู่แต่ในกะลา ไม่เคยออกไปข้างนอก จะไปรู้เรื่องราวได้อย่างไรว่าคนข้างนอกเขาทำอะไร เขาไปกันถึงไหนแล้ว ซึ่งพ่อแม่จากที่เคยเห็นค้านก็ค่อยๆเห็นดีเห็นงามตามไปด้วย

เรื่องราวเน้นไปที่ภาพฉายต่างๆที่ปรากฏในจอทีวี เป็นภาพหวาบหวามในฉากอิโรติก ท่วงท่าของการแสดงความรักอย่างตะวันตก ครอบครัวนี้ใช้หลักคิดง่ายๆว่า ถ้ามันเป็นสิ่งไม่ดี ทำไมรัฐบาลถึงได้ปล่อยให้มันออกฉายให้คนดูละ เป็นประเด็นที่ยิงหมัดเข้าใต้เข็มขัดผู้มีอำนาจอย่างแรง ทว่าหนังสือเล่มนี้ได้บรรยายวิถีเรียบง่ายและงามสงบของชนบทได้อย่างเห็นภาพ กิจวัตรประจำวันของผู้ชายหัวหน้าครอบครับ เด็กผู้หญิงเด็กชาย แม่บ้านที่ดี

และจากนั้นจึงค่อยๆบอกเล่าเชื่อมโยงสิ่งที่เปลี่ยนไปของครอบครัวนี้ มีระยะเริ่มแรกที่สื่ออารมณ์ถึงความกระหายเฝ้าคอยให้โทรทัศน์เดินทางมาถึงบ้านโดยไว และระยะสุดท้ายที่พวกเขาต่างเสพสิ่งต่างที่สาดแสงออกมา เป็นแสงของความเจริญตามวิถีเมือง

เพียงครอบครัวนี้เท่านั้นที่ผู้เขียนบรรยายถึง แม้ตอนจบบทสุดท้าย เรื่องราวก็จบลงในอาณาเขตของครอบครัวนี้เท่านั้นเอง

ครับ-บอกไม่ได้เต็มปากว่าควรโทษสิ่งใดสิ่งหนึ่งว่าเป็นอันตรายอย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นตามปัจจัยและเจตนาของผู้ก่อให้เกิด

มีเรื่องเล่าว่า หมอชีวกโกมารภัจจ์เมื่อครั้งยังเรียนไม่จบ ต้องทีสิทก่อนจบ โดยการเดินออกไปสำรวจดูต้นไม้ทุกต้นหญ้าทุกชนิด ทั่วทั้งสี่ทิศภายในรัศมี 400 เส้น ให้ดูว่าไม้ชนิดไหนใช้เป็นยาอะไรบ้าง อย่างไหนใช้ไม่ได้เลย แม้แต่ต้นหญ้าก็ให้บอกถึงชนิด และสรรพคุณให้ได้หมดทุกอย่าง

ว่าที่หมอเดินทอดน้องออกไปเจ็ดวันเจ็ดคืนรอบเมืองตักศิลา กลับมาได้คำตอบว่า

“ต้นไม้ใบหญ้า และสมุนไพรใด ๆ ในชมพูทวีปนี้ที่ใช้ทำยาไม่ได้นั้น ไม่มีเลย ทุกอย่างเป็นยาทั้งนั้น ขอรับ”

พระอาจารย์ทิศาปาโมกข์ บอกว่า "โอ๊-เค เอ็งสอบผ่าน คราวนี้เอ็งลองเดินไปทางทิศตะวันออก เมื่อเจอเมืองๆหนึ่งชื่อสุวรรณภูมิ เอ็งลองไปดูถีเถอะว่า อะไรบ้างที่แห่งนั้นที่เป็น วัตถุอันตราย และอะไรบ้างที่ไม่เป็นวัตถุอันตราย"

-จบข่าว-

dsc01154

หมายเหตุ : ประโยคคำพูดสุดท้ายแต่งเองครับ อย่าได้เชื่อเชียวพระคุณทั้งหลาย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: