bookreview : เด็ก 200 ปี
พฤศจิกายน 1, 2007 2 ความเห็น
เมื่อถึงฤดูหนาว สายลมทางตอนเหนือลอยเอื่อยๆ ระชวยผ่านใบหน้า
หากตื่นแต่เช้าจะพบเห็นสภาพของเมืองถูกห่มคลุมด้วยหมอกเย็น
เป็นหมอกเย็นแลฝุ่นควันคละกันไป
พ้นจากม่านเมืองไปไกลสุดไกล
ไกลเสียจนไม่เห็นไฟแดงและป้ายโฆษณา ข้าพเจ้าเห็นตัวเองนอนหนุนตักแม่แก่(ยาย) ลมไล้ใบหน้าแผ่วเบา กลิ่นหอมจางๆ ของซุ้มเล็บมือนางใต้ต้นหูกวาง กลิ่นนั้นคละไปกับกลิ่นของหมากและพลูสดตลับใส่ปูนแดงที่นิ่งสงบในตะกร้าตอกสาน เสียงสับไม้ของกี่สานเสื่อกกดังแว่วมา ใต้เรือนหลังถัดไปไม่ไกลนัก เสียงหมูครางในคอดัง อึดๆ
แม่แก่ชอบเล่าเรื่องราวในอดีต แกมักเล่าว่าตัวไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ แต่ที่จากบ้านเกิดมาเพราะทวด (พ่อของตา) เดินทางไปขอมาแต่งกับลูกชาย (คุณตา) เรื่องราวความรักคล้ายละครทีวีสุขเศร้าคละกันไป แม้แต่เรื่องราวของต้นไม้ที่อาศัยเงาหลบนอนก็มีความเป็นมา คนชรามักชอบเล่าเรื่องราวหนหลัง ข้าพเจ้าเองก็ชอบฟังเรื่องราวนั้นๆ มันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองมี “ราก”
เราทุกคนล้วนมี “ราก” ไม่ว่ารากนั้นจะเป็นรากเส้นใหญ่รากเส้นเล็กหรือรากฝอยจนแทบมองไม่เห็นและนึกไม่ออกในสังคม แต่ก็นับว่าเป็นราก
ภาพของหญิงชรานั่งอยู่ใต้ซุ้มเล็บมือนางถัดจากเรือนไม้และเรื่องเล่าทำให้ข้าพเจ้านึกถึงหนังสือเล่มหนึ่ง
เรื่อง : เด็ก ๒๐๐ ปี
เขียนโดย : เค็นซาบุโร โอเอะ
แปลโดย : มณฑา พิมพ์ทอง
สำนักพิมพ์ : ผีเสื้อ
พิมพ์ครั้งแรก : กรกฏาคม ๒๕๕๐
๒๙๕หน้า : ๑๙๗ บาท
…
หยุดเรียนภาคฤดูร้อนแล้วทุกคนจะไปใหนกัน??
หากเป็นครอบครัวที่อยู่อาศัยเติบโตในเมือง เด็กๆ ก็คงไม่พ้นต้องเรียนพิเศษเสริมความรู้ ครั้งเมื่อพ่อแม่มีวันหยุดก็คงพาไปเที่ยวห้างฯ หรือไกลหน่อยก็ทะเลหัวหินบางแสนประมาณนั้น
หนังสือเรื่อง “เด็ก ๒๐๐ ปี” ที่กำลังจะเอ่ยถึงนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตน้อยๆ สามชีวิต เรียกพวกเขาว่า “สามพี่น้อง” สามพี่น้องประกอบด้วยพี่ชายคนโตชื่อ มากิ(เด็กพิเศษ) น้องสาวคนรองชื่อ อาการิ และน้องคนเล็กที่น่ารักชื่อ ซากุ
เมื่อปิดเรียนภาคฤดูร้อนพี่น้องทั้งสามได้กลับมาที่บ้านกลางป่า บ้านซึ่งเคยเป็นที่อาศัยของคุณย่า และตำนานของโพรงต้น “ซูดาจิอิ” พันปี ซึ่งคุณพ่อเล่าว่า
ผ่านไปผ่านมา