ดาวดำดึกบรรพ์

‘เหตุผลที่มองไม่เห็น อันเป็นสมบัติส่วนตัว’

บรรทัดบนนั้นคือตัวหนังสือที่ลอยอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าเมื่อยามที่อ่านหนังสือเล่มนี้จบ

ปกหนังสือเป็นรูปตัวหนังสือชื่อเรื่อง เป็นตัวอักษรรูปทรงสามมิติ มีสีเหลือง แดง ขาว ดำ และสีช้ำๆอีกสีหนึ่ง ระบายไว้คนละด้าน บางตัวสีแดงอยู่บน บางตัวสีดำอยู่ข้าง สีเหลืองซ้ายบ้าง ขวาบ้าง หรืออยู่รอบๆบ้าง สีขาวก็นเช่นเดียวกับสีอื่น

คือต่างก็มีด้านของตนในตัวอักษรหนึ่งตัว อาจมีเพียงสองสี  บางตัวอาจมีเพียงสีเดียว

.. หรืออาจมีครบทุกสีในหนึ่งตัวอักษร
่
    

กิจกรรมวันนัดหนอน ตุลา 2552

กิจกรรมวันนัดหนอน

เวลาประมาณ ๔ โมงเย็น ในวันที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๕๒

ผู้สื่อข่าวได้เข้าถึงจุดเกิดเหตุก่อนเวลาเล็กน้อย (ประมาณ ๒ ชั่วโมง)

ขอกล่าวคำตามตำแหน่ง

สวัสดีมิตรรักแฟนอักษรทุกท่านขอรับ

กระผม (…) หนึ่งในผู้จัดงานขอกล่าวคำยินดีกับทุกท่านที่ได้ตำแหน่งผลโหวตแห่งปี และกล่าวขอบคุณทุกคำแนนเสียงที่สละเวลาอันมีค่าของท่าน ร่วมกิจกรรมอันไม่คิดว่าจะอบอุ่นไปด้วยมิตรไมตรีถึงเพียงนี้

เพราะนาน – นาน ทีสังคมแห่งอักษร จะมีการชุมนุมเพื่อสุมหัวบอกเล่าความประทับใจของกันและกันสักครั้ง ถือเป็นรางวัลในบรรยากาศเงียบเหงาก็แล้วกันครับ

เอ้าละ — เพื่อมิเป็นการเสียเวลา ขอกล่าวคำ  ตามตำแหน่งเลยละกันครับผม

ก้าวที่ ๑ : ตามหาแพนด้าในเขาดิน

บางคน ก็มีเรื่องเยอะอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าจะอยู่อย่างไร เรื่องก็มักเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน จึงไม่เคยคิดอยากหาเรื่อง

บางคนสิ ไม่มีเรื่อง แต่นั่งรอให้เรื่องมาหา นั่งคอยอยู่อย่างนั้น และก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรื่องจะมาหาเสียที

แต่บางคนนี่ล่ะ เรื่องก็ไม่มี และก็ไม่ชอบรอให้เรื่องมาหา

สิ่งที่เขาทำคือ

ก้าวออกไป ‘หาเรื่อง’

---

“ก้าวฯหาเรื่อง”
โครงการหาเรื่องแบบสมานฉันท์ ในวันหนึ่ง(เรื่อง)เดียวกัน

---

 
ก้าวที่ ๑ : ตามหาแพนด้าในเขาดิน

ครั้งสุดท้ายที่ไปเที่ยวสวนสัตว์ ยังจำความรู้สึกเหล่านั้นได้หรือไม่ การได้เฝ้ามองดูสิ่งมีชีวิตหลากหลายสายพันธุ์ ต่างที่แห่งหน คนละทาง ต่างสภาวะอากาศความเป็นอยู่
ในขณะที่สวนสัตว์เชียงใหม่มีแพนด้า แล้วเขาดินมีอะไร? ลองมาเดินมองหา,สัมผัส.รับรู้, เรียงร้อยเรื่องราว ทั้งความทรงจำและ ความจริงที่ประจักษ์ตรงหน้าว่า

แม้เขาดินจะไม่มีแพนด้า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะไม่มี ‘เรื่อง’ ให้เขียน

---

วัตถุประสงค์โครงการ

หนึ่งวันเดียวกัน ที่จะได้เดินก้าวเคียงข้างกัน หนึ่งวันเดียวกันที่ได้เฝ้ามองความฝันของใครอีกคนและอีกหลายคน เพื่อเรียนรู้ระหว่างกันและกัน

ได้แบ่งปันประสบการณ์และแรงบันดาลใจ ถักทอร้อยเรียงเป็นเส้นธารอักษรา

ก้าวรอก้าว ขอเชิญชวนผู้สนใจและมีเวลาร่วมเดินทางค้นหาเรื่องราวไปพร้อมกันกับเรา เพียงหวังว่ากิจกรรมเล็กๆนี้จะมีส่วนช่วยผลักดันแรงใจ จินตนาการ และเรียนรู้แบ่งบันประสบการณ์ระหว่างนักหัดเขียนด้วยกันภายในหนึ่งวันที่เดินเคียงข้าง

---

วันหาเรื่อง : 19 กรกฎาคม 2552
เวลาหาเรื่อง : 8.30-17.00 น.

สถานที่นัดพบหาเรื่อง
สวนสัตว์ดุสิตหรือสวนสัตว์เขาดิน (รายละเอียดทีมงานจะแจ้งทางอีเมล์อีกครั้ง)

---

คุณสมบัติ’คนอยากมีเรื่อง’

1. ชอบความแปลกใหม่และมีความตั้งใจในการแบ่งปัน(ข้อนี้สำคัญ)

2. มีงานเขียนหรือลายอักษรให้ผ่านตากันมาบ้างเล็กน้อย(สืบย้อนไปอ่านได้ประมานสองถึงสามเดือน ยังคงเห็นชื่อท่าน เพื่ออย่างน้อยให้เราได้รู้แนวทางหรือพื้นเพของแต่ละท่านในงานเขียน ตลอดจนสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นในงานเขียนงานจริงใจ)

3. กินง่ายถ่ายคล่อง (ถ่ายภาพนะครับ-กรณีมีกล้อง)

4. ได้รับอนุญาตจากผู้ปกครองแล้ว ตามวันเวลาที่กำหนด

หมายเหตุ : คุณสมบัติ 4 ข้อที่กล่าวมา ทีมงานก้าวฯ หวังใจว่าคงไม่เป็นการเรื่องมากเกินไป แม้เราจะเป็นพวกชอบหาเรื่องก็ตามที

สมัครร่วมก๊วนหาเรื่องได้ที่
kaawrowkaw@hotmail.com

ส่งใบสมัครก่อนวันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม 2552

เพื่อ แนะนำตัวคร่าวๆ พร้อมนามปากกา
เพื่อ สนทนา และทำความเข้าใจ-และให้มั่นใจเล็กน้อยก่อน(ไป)หาเรื่องกัน
เพื่อ เตรียมของประกอบการหาเรื่อง และ เป็นที่ระลึก แต่พอดี ไม่เกิน-ไม่ขาด

---

ด้วยมิตรภาพ

ทีมงาน ก้าวรอก้าว (ฉบับสัญจร)

เก็บมาฝาก : การแสดงภาพพิมพ์และวาดเส้นนานาชาติ ครั้งที่ 2

 

ขอเชิญชมนิทรรศการศิลปกรรมระดับโลก

“การแสดงภาพพิมพ์และวาดเส้นนานาชาติ

ครั้งที่ 2”

วันเวลา : 14 พฤษภาคม – 14 มิถุนายน 2552

สถานที่ : ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ

มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยการสนับสนุนจากมูลนิธิซิเมนต์ไทย (SCG Foundation) ขอเชิญชมนิทรรศการศิลปกรรมระดับโลก “การแสดงภาพพิมพ์และวาดเส้นนานาชาติ ครั้งที่ 2” (The 2nd Bangkok Triennale International Print and Drawing Exhibition) พบกับสุดยอดผลงานอันทรงคุณค่าจากศิลปินไทยและต่างชาติ ซึ่งผ่านการคัดเลือกกลั่นกรองจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 243 ชิ้น

จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดรวมทั้งสิ้นกว่า 3,800 ชิ้น จากศิลปิน 1,389 คน 64 ประเทศทั่วโลก นับเป็นความสำเร็จของวงการศิลปกรรมไทยที่สามารถเปิดเวทีระดับโลกต้อนรับผลงานสร้างสรรค์จากศิลปินนานาชาติ แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของประเทศไทยที่สามารถพัฒนาในระดับสากลทัดเทียมกับอารยประเทศ

ผู้ชื่นชอบงานศิลปะ สามารถเข้าชมนิทรรศการภาพพิมพ์และวาดเส้นนานาชาติ ครั้งที่ 2 ได้ตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม – 14 มิถุนายน 2552 ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ นอกจากนี้

มีการสาธิตการสร้างสรรค์ผลงานภาพพิมพ์ประกอบการฉายวิดีทัศน์ ในวันเสาร์-อาทิตย์

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ฝ่ายศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร โทร. 0-2880 -7730, 0-2880-7374 ต่อ 2168, 2503, 2522

และ www.interprint.su.ac.th หรือ www.scgfoundation.org

 

ข้อมูลจากเว็ปของหอศิลป์กรุงเทพฯ : http://www.bacc.or.th/index.html

 

ปล. วันนี้ข้าพเจ้าอาจเดินทางถึงงานประมาณบ่ายแก่ๆ ท่านใดบังเอิญผ่านไปในงานพบเจอ จำหน้าได้ถ้าไม่ได้เป็นเจ้าหนี้ หรือเจ้ากรรมนายเวรกันและกัน  ก็เข้าไปทักทายกันได้ขอรับ(ถ้าไม่ได้มาขอยืมตังอะนะ)

แต่หากใครไม่ได้ไปชม เดี้ยวจะเก็บภาพในงานมาฝากเยอะๆก็แล้วกันขอรับ : )

ชมภาพที่ไปเดินชมมาที่ link นี้ครับผม

bookreview : มูซาชิ

 

อากาศร้อนลอยตัวขึ้นบน มวลลมไหลเนืองเข้าแทนที่ความว่างเปล่า ทดแทนเติมเต็มมิให้อันตรธานหาย สรรพสิ่งล้วนจุนเจือซึ่งกันและกัน

ข้าพเจ้า – เฝ้าคอยรถคันหนึ่ง ในขณะที่รถอีกหลายคันเทียบชานชรา ที่แห่งนี้เป็นทั้งจุดเริ่มและจบในจังหวะทำนองที่แตกต่างไม่เพียงกี่เสี้ยวนาที วินาที และ หนึ่งลมหายใจ หลายชีวิตหลายลมหายใจในสถานที่แห่งเดียว

เก่าไปใหม่มา ชีวิตหรือ ก็มีเท่านั้น

ชานชราคราคร่ำไปด้วยคนหลากวัย เด็กน้อยเด็กทารก วัยรุ่นคนหนุ่มสาว ความอ่อนเยาว์ความสดใหม่ของชีวิตเติมพลังและผลักดันให้คนเดินทางแสวงหาสิ่งแปลกใหม่เสมอ

ข้าพเจ้า หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา(แม้การฆ่านั้นจะไม่มีศพก็ตามที) ในระหว่างที่อายุค่อยๆมากขึ้นในเชิงจำนวน ทว่าลดลงในเชิงสัจธรรม  มันเป็นหนังสือเล่มหนาพอดู  คะเนจากน้ำหนักน่าจะตกอยู่ที่หกร้อยหน้า เนื้อหาภายในเกี่ยวกับซามูไรญี่ปุ่นคนหนึ่ง เรื่องเล่าว่าเขาผ่านการต่อสู้ทั้งหมด ๖๐ ครั้ง ไม่เคยแพ้แม้เพียงครั้งเดียว ทว่าสิ่งที่เขาใช้เวลาฝึกฝนขัดเกลาตัวตนอยู่ช้านานกลับเป็นตัวตนของเขาเอง

เรื่องราวนั้นบอกเล่าชีวิตของคนผู้หนึ่งนับตั้งแต่วัยหนุ่ม ที่เดินทางไปตามสัญชาตญาณของวัย จนพบกับจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต จุดสูงสุดของชีวิต และจุดสุดท้ายคือปล่อยวางสู่ความว่างเปล่า(สุญญตา)

มูซาชิ : ฉบับท่าพระจันทร์

จากอมตะนิยายเรื่อง มิยาโมโต้ มูซาชิ ของนักเขียนชาวญี่ปุ่น โยชิคาวา เอญิ  เรียบเรียงโดย : สุวินัย ภรณวลัย

เนื้อหาภายในแม้จะกล่าวถึงความเป็นนักสู้ผู้หนึ่ง นักฝึกฝนพัฒนาตัวเองผู้หนึ่งก็ตามที ทว่าบุคคลที่รายรอบนั้น จะมองข้ามไปเสียก็หาได้ ด้วยเพราะบุคคลเหล่านี้นับเป็นขบวนขับเคลื่อนสำคัญในการแปรเปลี่ยนวิถีดาบซามูไรของชายหนุ่มผู้หนึ่ง บุคคลที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใหญ่ผู้สูงอายุทั้งสิ้น

มูซาชิเดิมนั้นเป็นบุตรชายของซามูไรในสังกัดของ อิชิดะ มิสุนาริ ฝ่ายตะวันตก ชื่อ มูนิไซ ซึ่งได้ทำสงครามแย่งชิงอำนาจการปกครองกับฝ่ายตะวันออก เด็กชาย ทาเกโช (ชื่อเดิมของ มูซาชิ) มีความไฝ่ฝันในภาพของชื้อเสียงและฝีมือซามูไร จึงเข้าร่วมสงครามด้วยตั้งแต่อายุ สิบเจ็ดปี

กลับมาปัดฝุ่นอีกครา

นักเขียนมักถามว่า คุณเขียนอย่าไร โดยโปรแกรมพิมพ์ พิมพ์ดีดไฟฟ้า ปากกาขนไก่ หรือเขียนด้วยลายมือ แต่คำถามสำคัญคือ “คุณพบพื้นที่ – พื้นที่ว่างที่ควรอยู่รายล้อมตัวคุณเมื่อคุณเขียนได้หรือยัง ในพื้นที่นั้น ซึ่งเป็นเหมือนการฟังรูปแบบหนึ่ง เป็นการใส่ใจ ถ้อยคำจะบังเกิดขึ้น เป็นคำที่ตัวละครของคุณจะพูด จะเกิดความคิดและแรงบันดาลใจ” ถ้านักเขียนไม่พบพื้นที่นี้

บทกวีและเรื่องราว จะเป็นเพียงทารกที่ตายแต่แรกคลอด

-ดอริส เลสซิง /สุนทรพจน์ รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม คศ 2007-

จะว่าไปแล้ว พื้นที่อันว่านั้น มันก็ไม่ค่อยจะได้พบได้เจอกับผู้เขียนเสียเท่าไรหรอก มันอาจโผล่เข้ามาเกาะริมขอบประตูหน้าต่าง แยกเขี้ยวยิ้มอย่างสบายอารมณ์ เอาสิ ฉันมาแล้ว หาพื้นที่ให้ฉันลงไปบนนั้นเสียที่ มีมั้ย ที่ว่างสำหรับฉัน โถ.. มันเต็มไปด้วยขี้เลื่อยมันฉุนกึกด้วยน้ำเน่าบูด ท่วมขังเพราะไม่เคยระบายออกไปเบื้องนอก ในสมองเธอเลยเหม็นเน่าไปด้วย ตะกอนที่จมใต้ผิวน้ำ- เน่า

เอาล่ะ มาระบายกัน ระบายออกให้มันได้เห็นว่า เมื่อน้ำภายในนั้นลดลง ตะกอนที่เหม็นตึ มันเป็นตะกอนงดงาม หรือเป็นเพียงกากความคิดที่ค้นหาสารัตถะอันใดมิได้ เอ้า.. คึกคักหน่อยพ่อคุณ หวดคาเฟอินที่เร่าร้อนลงคอให้มันฉีดเข้าเส้นเลือด แผ่ขึ้นมาจากช่วงหลัง-ผ่านยังต้นคอ ระเบิดมัน ระเบิดความึนเมาที่กอดแน่นเป็นขมวดความคิด ให้มันกระจุยกระจาย จากนั้นเอาเศษซากเหล่านั้นมาเรียงร้อยใหม่ ให้สดใสสวยงาม ตามที่เธอต้องการ

อืม.. เอาล่ะ

กลับมาปัดฝุ่นอีกครา ก็ดี

หนังสือหนังหา

“หนังสือหนังหา”

เป็นเรื่องเล่า …

เคยหรือเปล่าครับ เมื่อ่านหนังสือเล่มหนึ่งจบลง เพียงคิดถึงใครบางคน ใครหลายคน ใจหนึ่งนั้นอยากจะเล่าให้พวกเขาฟังเหลือเกินว่า ฉันเองได้ท่องเดินทางไปกับตัวอักษรเหล่านั้น ตัวหนังสือเหล่านั้น

หากแต่ว่าบางทีวันเวลาก็ชะล้างความรู้สึก ณ. เดี้ยวนั้นออกไปง่ายดายรวดเร็วเหลือเกิน

ในหนึ่งชีวิตเรา อาจได้ผ่านตาหนังสือหลายเล่ม แต่มีเพียงไม่กี่เล่มหรอกที่เรียกกำลังใจของเราให้พรูขึ้นมาได้ ไม่กี่เล่มหรอกที่เค้นเสียงคำรามหัวเราะของเราได้ มีเพียงน้อยเล่มเหลือเกินที่บีบน้ำตาในห้วงใจเราออกมารับอากาศภายนอกได้ หากแต่มันเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ

ข้าพเจ้าเชื่อเหลือเกินว่า

“การอ่านหนังสือเป็นการรับส่งต่ออายุของคนอีกคนหนึ่ง
ถึงคนอีกคนหนึ่ง”

การที่คนหนึ่งคนยอมสละช่วงอายุของตัวเอง เพื่อเขียนหนังสือหนึ่งเล่มนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายดาย และเป็นเรื่องหน้าเสียดายหากไม่มีการส่งต่อ การบอกต่อก็เหมือนเป็นการต่ออายุให้กับหนังสือ ต่ออายุให้กับปณิธานของการเขียนหนังสือด้วยเช่นกัน