หนังสือหนังหา : สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

 

สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง : กระบี่ไม้ไผ่

รวมเรื่องเล่า ขัดเกลาจิตใจจาก เสาร์สวัสดี

ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะมาหลายเวลาแต่ก็ไม่ได้ลงมือเขียนถึงหนังสือเล่มนีเสียที

กระบี่ไม่ไผ่ เป็นนามปากกา ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกลับเป็นชื่อหนังสือและเป็นชื่อบทความตอนหนึ่งภายในหนังสือ

สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง เป็นตอนหนึ่งที่พูดถึงจิตใจของคนที่สนองตอบต่อสิ่งที่มากระทบ ในทางอารมณ์ ไม่ว่าเรื่องราวชื่นใจ ปีติยินดี หรือขุ่นเคือง ประเด็นของเรื่องกล่าวเล่าถึงหัวข่าวทางวิทยาศาสตร์เรื่อง”หมดยุคดอกไม้”

โดยทำการทดลองปฏิกริยาแรงเต้นของหัวใจของผู้หญิง(โดยใช้เครื่องไซโคกาล์ฟวาโน มิเตอร์) เมื่อขณะที่เธอได้รับของขวัญแต่ละชิ้น ผลก็คือ เธอหัวใจเต้นแรงเป็นพิเศษก็เมื่อของขวัญนั้นเป็นสิ่งของจำพวกเครื่องมือไฮเทค โดยเฉพาะเครื่องเล่นดีวีดี

ผลทดลองอาจไม่ได้ตอบความเป็นจริงไปเสียทั้งหมด ปัจจัยที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอาจมิได้ขึ้นอยู่เพียงสิ่งของ ผู้ที่มอบ,วันเวลาในวาระโอกาส,อารมณ์ขณะตอนนั้น,หรืออะไรก็ตามอีกมากมายแม้แต่เสียงของลม หากแต่ประโยคสุดท้ายของบทความขมวดใจสาระไว้น่าคิดว่า

“เขาบอกว่า หัวใจเต้นแรงและระอุอุ่นมันก็ดี แต่ถ้าเรารู้ทันถึงจังหวะการเต้นของหัวใจมันจะดีกว่า”

เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งที่อ่านแล้วสบายใจ ได้พักได้คิดในระหว่างบรรทัดของการตั้งคำถามกับสิ่งที่ผ่านมาในชีวิต การได้ครุ่นคิดและผ่อนคลาย นั่นหมายได้ว่าเป็นการขัดเกลาจิตใจภายในตนอีกแนวทางหนึ่ง อีกเหตุผลหนึ่งที่ชอบอาจเป็นได้คือ ท่วงทำนองงานเขียนเล่มนี้ ใกล้ชิดคล้ายเคียงกับวิถีชีวิตประจำวัน ของคนเมืองคนทำงานที่เฝ้ามองและตั้งคำถามในสิ่งต่างๆอันเป็นกระแสสังคม

สร้างปมประเด็นปัญหาขึ้นมา จากนั้นค่อยๆปลอกเปลือกของมันออกทีละนิด ทีละนิด ภาษาเขียนมีบางช่วงบางตอนติดไปทางภาษาธรรมะเล็กน้อย แต่กลมกลืนลื่นไปอย่างไม่รู้สึกหากไม่ตั้งใจพิจารณา  อ่านไปมาก็คล้ายอ่านหนังสือธรรมมะ แต่ก็หาใช่

ในวันที่ลมเย็นโชยสบาย หากได้หนังสือเล่มบาง บอกเล่าเรื่องราวเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง หนังสือเล่มนั้นที่นึกถึง ก็จะมีชื่อหนังสือเล่มนี้อยู่ในความคิดเสมอ

บางส่วนบางตอนจากหนังสือ

ว่าไปแล้วการดำรงอยู่ของคนๆหนึ่งนั้น ช่างไม่ผิดอะไรกับเหมือนแมงมุม แม้มีขาเพียงสองข้างแต่คนเราก็ประคองตัวอยู่บนเส้นใยบางๆที่ตนเองถักทอขึ้นเป็นข่ายรายรอบตนเอง ข่ายนั้นสร้างขึ้นจากใย แห่งความคิดคำนึงของตัวเองที่มีต่อโลกและผู้คน และของคนอื่นที่ถูกทำให้เชื่อให้คิด ว่ามันมีอยู่จริง ไม่ผิดอะไรกับแมงมุมแปดขา ที่พ่นใยถักทอไว้รอเหยื่อมาติดกับ ขณะที่รอเหยื่อ มันก็เป็นเหยื่อของสิ่งที่มองไม่เห็น วางกับดักคนอื่นแต่ก็ติดกับตัวเอง

พระอาจารย์ ชา สุภัทโท ท่านก็ว่า แมลงมุมขึงข่ายของมันไว้เหมือนจอหนัง ทำเสร็จก็เก็บตัวเงียบเฝ้ารอแมลงบินมาติด เมื่อข่ายสะเทือน มันก็วิ่งออกไปจับแมลงเหล่านั้นกินเป็นอาหาร กินแล้วมันก็เก็บตัวอยู่ตรงกลางตาข่ายเหมือนเดิม ข่ายสะเทือนอีกก็วิ่งออกไปอีก ท่านเห็นแล้วคิดว่า ข่ายของมนุษย์ก็คือ อายตนะทั้ง ๖ หู ตา จมูก ลิ้น กาย ใจ ส่วนที่อยู่กลางคือใจ ที่เหลือแผ่ออกไปเหมือนข่ายของแมงมุม พอรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส มามันก็จะสะเทือนไปถึงใจ

ท่านว่า คนเราต้องอยู่ด้วยความมีสติ สัมปชัญญะ อยู่ด้วยปัญญา ไม่ใช่เพลินไปตามอารมณ์ๆใดผ่านเข้ามา จับมันเอาไว้ แล้วเอาไปไว้ให้ถูกที่ ให้เห็นว่ามันเป็นทุกข์ ไม่อาจจะยึดมั่นถือมั่น เกิดอะไรขึ้นก็มั่นคงไม่หวั่นไหว

-ปีใหม่ของแมงมุม-

 

ปล. วันนี้มาแบบสั้นๆครับผม หนังสือเก่าแล้ว ลองหาดูในงานหนังสือน่าจะเจอครับผมของสำนักพิมพ์ ยูเรก้า